Spektakl o kondycji współczesnego człowieka, jego uwikłań w potrzeby egzystencjalne i duchowe. Próbuje szukać odpowiedzi na pytanie, jak we współczesnym świecie człowiek radzi sobie z metafizyką. czy zatraca się w nieustannej gonitwie za dobrami współczesnego świata, czy potrafi przystanąć i oddać się zadumie. Spektakl ma w tym pomóc, jest próbą zatrzymania się na chwilę i ma prowokować do zadania sobie najważniejszych pytań. Przedstawiamy uniwersalny i alegoryczny obraz. Wizję i koncepcję człowieka, bez historii, bez fabuły.

Ja – TIMER, zdrowy na umyśle i ciele, wobec świadków urojonych i realnych, zostawiam moim spadkobiercom:
- dotkniętym do żywego,
- poruszonym moją siłą i bezradnością,
- zagubionym w mych przestrzeniach – zostawiam czas!

A w szczególności:
- czas przeszły, którego wspomnienia ciążą mi już tak bardzo, że oddanie ich będzie moim wybawieniem, zostawiam twardzielom i realistom – po równo!
- czas zmarnowany przekazuję nieuleczalnym, którzy docenią jego wartość – bo nie mają wyboru!
- czas najwyższy oddaję - w całości, uwikłanym w swych próżnościach!
- czas teraźniejszy zostawiam ...w spokoju!
- brak czasu, który jest moim wstydem, moją ciemną stroną, oddam w każde chętne ręce!
- to nie prawda, że czas to pieniądz – wiem coś o tym!
- już czas zostawiam samotnym i bezdomnym niech będzie ich nadzieją!
czas przyszły dzielę między naiwnych marzycieli a spalających się w wierze ...dla ich dobra!