only and real end of world
Trilogy: Annunciation, Paradise, Voice of You
Direction: Krzysztof Żyliński
(Description of this performance available only in Polish)
Był naszą reakcją (trochę prześmiewczą) na "obchody" milenium, na stereotypy myślenia o końcu świata, na wzrastającą ilość sekt, na strach przed tym co po końcu świata, na strach przed śmiercią. Składa się z trzech części z których każda może funkcjonować jako osobny spektakl teatralny.
Annunciation
Actors: Karolina Hołub, Katarzyna Kosobucka,
Marcin Kozłowski, Marta Łukaszewska, Jakub Wasik,
Krzysztof Wodziński, Agnieszka Zieleziecka
Spektakl uliczny rozpoczyna się procesją ciągnącą
czarny pojazd.Procesją prowadzi człowiek w czarny
płaszczu w rytm ostrej granej na żywo gitarowej muzyki. Procesja zatrzymuje się, rozpada, przed oczami widza
zostaje para kobieta i mężczyzna. Zbliża się coś
nieuchronnego, zaplanowanego. Kontakt między
dwojgiem ludzi jest rzeczą która budzi strach u nich
samych. Okazuje się że są oni tylko pionkami w grze
kogoś o wiele potężniejszego niż człowiek. Kobieta staje się narzędziem, rodzi - wydaje na świat TO. Rodzi wśród huku fajerwerków i bicia bębnów COŚ, zwiastuna końca świata.
Paradise
Actors: Karolina Hołub, Katarzyna Kosobucka, Marcin Kozłowski, Jakub Wasik, Krzysztof Wodziński, Agnieszka Zieleziecka
Jest to bardzo poetycka opowieść inspirowana malarstwem Boscha, Bruegla, Memilnga. Mówi o naszej codzienności, rutynie, niemożności wypowiedzenia się. Każda z postaci to pewnego rodzaju everyman - człowiek z ułomnościami, pięknem, deformacją, tęsknotami. Sceny odnoszą się do niektórych obrazów biblijnych. Postacie "ostatniej wieczerzy" są usztywnione, głupkowate, zniekształcone. Sakrum i profanum są blisko siebie, przenikają się tworzą jedność. Nie można oddzielić dobra od zła, myśli od uczucia, świata wewnętrznego i zewnętrznego.
Voice of You
Actors: Karolina Hołub, Katarzyna Kosobucka, Marcin Kozłowski, Jakub Wasik, Krzysztof Wodziński, Agnieszka Zieleziecka
Część trzecia tryptyku rozpoczyna się widokiem sceny zagospodarowanej niektórymi elementami z poprzednich części, rekwizytami, fragmentami dekoracji osnutymi dymem, gdzieniegdzie rozświetlonej pojedynczym światłem. Po pewnym czasie można wśród dekoracji zauważyć ruch. Zjawiają się postaci z poprzednich spektakli, przychodzą, oglądają, milczą. Na scenie nie rozgrywa się żadna akcja pozostaje rosnące napięcie. Po chwili postaci zaczynają rozbierać dekoracje, składać, oświetlenie, pakować wszystko do skrzyń. Zostawiają gołą salę. Przed widzem zostaje tylko telewizor - w nim małe dziecko bawiące się klockami, budujące coś przestawiające, wesołe, beztroskie. Sekwencje zabawy powtarzają się w różnej kolejności do czasu aż ktoś z widowni wyłączy telewizor.
